On the edge of earth: Félicia Atkinson interviewed

Photos by Filip Preis

I met Félicia Atkinson early in the morning in the hotel’s lobby. She greets me with warm smile, her skin is pale and radiant, a touch of red lipstick on her mouth shines. We both look for some quieter place and luckily find it in the corner on the empty 7-th floor terrace, from which we can see high buildings touching grey, cloudy sky over Warsaw. I am glad we found it because I want to ask her about some intimate things like dreams and her bond with nature, as well as 6-hour collective show, Infinity o’clock (created along artists like Sofie Birch, KMRU or Perila) which would happen this night in Nowy Teatr as part of Ephemera festival.

M: Maybe it’s banal, but at the same time seems like important question – did you sleep well? Because this night sleeping will be a very unusual act. How do you feel about this extraordinary form, performing at midnight and kind of putting people to sleep actually?

F: My whole relationship to sleep has completely changed. I used to be a really good sleeper. I could sleep even twelve hours a day and that wasn’t any problem for me. I used to love dreaming and draw energy from it. But since I have a child I am not sleeping anymore because the whole balance of time is just on another focus. I don’t even think about sleeping anymore. For now it’s something from the past, from another life somehow. Even my relationship with dreaming is way more casual, like I sleep when I can and dreams happen when they can. I am concerned about someone else’s sleep.

I feel it’s fantastic to share with people tonight this idea of dreaming but being awake. I can participate in some other people’s sleep, whereas they are listeners or my own child, but I think my sleep is really not the focus for a while. Probably it’s gonna change again some day.

M: Do you remember your dreams?

F: Not so much. I know I dream a lot but I don’t even try to remember them…

I would say that my relationship with the sea is a bit the one I used to have with the sleep.

M: Maybe you feel like they leave some traces within you? And even though you can’t recall them you wake up with this strange, indescribable feeling…

F: Yes, it’s more like that. I love the privacy of this really unusual time that is sleeping, where somehow the fact that I am not trying to dig in, as you say, makes it more solid. Like really a matter. I enjoy that now, where I live at the seaside, there are lots of tides and lots of waves. I can observe them. There are the strongest tides in Europe so the sea really removes itself and comes back, a bit like when we are awake or not. So I think this change of pulse or of states, like being awake or being asleep, being present and absent – this is kind of interrelation that interests me right now. I would say that my relationship with the sea is a bit the one I used to have with the sleep.

So coming back to performance again – what I wish when someone listen is that they are in kind of floating state, in deep listening practice. It’s a bit different than sleeping, more like being in alpha zone.

M: Infinity o’clock happened once before, but in online form. Now this main difference I perceive is that this time we gonna dream together. Collectively we gonna wake up and fall asleep again, be somewhere in-between. I think of it as a truly touching experience, both for listeners and performers. 

F: In the show, there is this kind of shared experience. Also because it has been such a weird year, the last two years actually. I think people really need to feel connected somehow, because everything have put us aside from each other. The whole virus made us not touch each other and not be close. Thus I think it’s a beautiful idea to find something that is held by people together, especially in sound, as music is something that can touch you without touching you somehow. It’s the beauty of music – it can go through the walls, flow with the air, affect your brain. It’s another kind of virus but positive one… and I am sure there will be some wish for healing in tonight’s show. It will be different than online one just because there is presence, the shared presence. The performance itself will be slightly different also because in my piece piano is improvised and the voice too.

M: So it’s not previously composed?

F: Half of it, seventy percent. I had to adjust electronics to make some room for the improvisation. And it’s really exciting because we will really all build something together for the audience tonight. With the audience also, because it always happens with them, with the one who listens. You can feel it on the stage.

M: This concert is probably one of the first after the pandemic, right? The next lockdown is on the horizon too. This constant transitioning from complete isolation to intense closeness seems challenging. Maybe that’s why I have a feeling that tonight we gonna experience some kind of strong togetherness.

F: Yeah, and you know, maybe there won’t be any more for a while after this one which feels weird. As if we were in parenthesis.

M: Did the whole isolation that came with pandemic affected your practice? The way you listen, the way you perceive sounds and finally the way you record? Was it positive or negative experience for you?

F: Well, I have mixed feelings. When the whole pandemic started we were on a residency, with my husband and my child, in Switzerland at place called La Becque that is pretty remote. For the first five weeks I didn’t go out of the area. We were very isolated and then after we have spent eight months there, we moved to the seashore in a small village. Thus my relationship to the pandemic was experienced outside of the cities. We decided that we would stay living by the sea, so it was kind of a goodbye to those. Before, I used to travel all the time, while this time for a year and a half I didn’t visit any town. But thanks to that I had beautiful relationship with the landscape, the mountains, the lake and the sea which felt very important. 

It was difficult to work also. I mention it because I think it’s very important for people to understand that when you have a family and you are musician and there is no kindergarten because of the pandemic – you don’t have any time to work. So you work in the night, you work on certain hours… 

There is also this feeling of being very isolated but also very awake. The beach town where the residency took place was completely empty during winter and it was really like being in a zombie town a bit. It was beautiful but also really, really, really lonely place… In a way that was good for listening, for composing, for just watching things happening like the smallest things of life. But I felt and still feel very isolated from my friends and all the community of musicians that is actually built through cities and through the movement. If you stop wandering suddenly you don’t see any people. It makes you wonder about this crazy traveling situation and how it has to change in many ways. It’s not like „just let’s take a train” but more like, how should we build and organize time and shows, so people don’t have to travel all the time. This way of living – taking planes everyday – it’s not gonna work for a while. It’s too crazy now.

There is this kind of dizziness when looking at the waves that I think is very inspiring. It’s almost like falling in a hole. You have to hold, you have to stand up. It feels scary and inspiring at the same time.

M: Does your home by the sea feel like a shelter for you? Is that kind of a place to escape from everything else? Does the nature itself has some impact on your work and process of thinking about the sound or do you get ideas because of just being around the nature?

F: Yes, absolutely. Most of all it puts you in a perspective that sound is a part of something bigger, that music is an expression of the world but the world itself is bigger than that. It shows you that somehow it’s not that important while also it feels very important. And because it’s not that important at all it’s also very crucial to make it, as it makes you alive. For me it’s really a way to share with people what I feel mostly, because if you are isolated the music puts you in a direct, immediate communication with people.

M: Do you have some particular landscape, or soundscape coming with it that you like the most or subconsciously look for around?

F: Something that I really enjoyed when I was traveling along the Pacific Northwest were dunes that follow those very empty and very long beaches, which you can walk for hours without seeing anyone. Maybe a rabbit or two and some birds.

The feeling you have when you are by the sea is that you are on the edge of earth. Which of course is not true as the earth is round, but there is this feeling of being at the edge of something. Coming where something else starts – the land of the sea, that is way more unknown. There is this kind of dizziness when looking at the waves that I think is very inspiring. It’s almost like falling in a hole. You have to hold, you have to stand up. It feels scary and inspiring at the same time.

M: Hand in Hand was inspired by the desert, The Flower and The Vessel by the idea of polyphony and ikebana flower arrangement – what kind of inspirations stand behind your new album coming out this fall, Image/Language

F: First of all maybe it will be pushed a bit to the winter. Right now the press records are so late thus everything is a bit pushed. Image/Language (also Image/Language in french) – was inspired mostly by the role of soundtracks or voices, or inner monologues and inner voices in literature and cinema. I chose the title just because you can say it in both languages. During my first month by the sea we didn’t really have good internet connection, so it was difficult to do any discussion through Skype. Everyone was saying – „we spend our time on Zoom!” –  while I didn’t. I was reading a lot, watching films and somehow I discovered this delayed relationship with language, when instead of being connected you are disconnected, but disconnection makes you listen to the voices – the voice of this writer talking for two hundred pages for example. The kind of voice like in nouvelle vague, when language is sometimes a bit disconnected to the image. This is how I built the whole record. It’s still very melodic and sometimes abstract, but it’s also the same way I see music.

There was definitely a bit of distance in this record. Somehow questioning what does it mean to hear but also look at the sound as something that is an object. There was no life suddenly, so relationship with music for me was really mostly about this question. What does it mean to open your book, to play your record and suddenly hear someone, but the person is absent. It’s just in this object. The question became – how this document can put things alive?

M: Last little question – do you feel like sharing two or three records that you kind of can’t stop listening to lately?

F: Well, it’s a bit complicated right now because again, since I am very rarely alone I really don’t have the same relationship with music that I used to. Maybe it will come back when I will travel on my own again and listen to music on my headphones. I talked about that the other day with Bartolomé, my husband who runs Shelter Press with me, that beside listening to the records we want to release, mostly we listen to music that we can listen to as a family. It’s the way things are right now. I tend to listen to really folk things, although yesterday at the restaurant of the hotel was this really cool disco mixtape playing and we were listening, the three of us listening to this disco – while we never listen to disco – but it was so good! So well-written, the melodies so well-made with all the instruments playing live. The way it was recorded felt so generous. I am thinking more and more about how people record things. Studio is a bit thing from the past, now people record so much at home and suddenly I am listening to some studio work and I am like, wow! Then we were talking about Beach Boys and Brian Wilson recording every sound… so I would say lately I’ve been listening to disco, the Beach Boys. [laughs]

This very deep wish of making a song is something that interests me. The proximity of a song and the idea of something more working-class-like, something that you can listen to with a stroller in the supermarket. I respect that because this is the way most people live. They don’t have time to listen to two-hour piece. Of course I love two-hour pieces, very difficult ones, but also more and more I am thinking of those five-minutes ones that can easily travel through the air, come into many apartments and accompany many situations. Be grabbed by a fifteen year old kid somewhere and by unknown man riding a truck somewhere else. So I would say the format I am listening to right now, even though I like contemporary and electroacoustic music, is attached to the fantasy of a hidden pop song.

/pl version

Félicję Atkinson spotykam wczesnym rankiem w hotelowym holu. Wita mnie ciepłym uśmiechem, jej cera jest blada i promienna, na ustach błyszczy odrobina czerwonej szminki. Obie rozglądamy się za spokojniejszym miejscem do rozmowy. Szczęśliwie znajdujemy je w rogu pustego tarasu na siódmym piętrze, z którego widok rozpościera się na wysokie budynki dotykające szarego, pochmurnego nieba nad Warszawą. Cieszę się, że nam się udało, bo pragnę poruszyć parę intymnych spraw, takich jak sny i jej więź z naturą. A także zapytać o 6-godzinny, kolektywny spektakl Infinity o’clock (stworzony obok artystów_ek takich jak Sofie Birch, KMRU czy Perila), który odbędzie się tej nocy w Nowym Teatrze w ramach festiwalu Ephemera.

M: Być może to banalne, ale jednocześnie chyba ważne pytanie – czy dobrze spałaś? Dzisiejszy sen będzie bardzo niezwykłym aktem. Jak czujesz się z tą niecodzienną formą występu o północy i układania ludzi do snu?

F: Mój stosunek do snu uległ całkowitej zmianie. Kiedyś naprawdę dobrze sypiałam –mogłam spać nawet po dwanaście godzin na dobę i nie stanowiło to dla mnie żadnego problemu. Uwielbiałam śnić i czerpałam z tego energię. Ale odkąd mam dziecko, już nie sypiam w ten sposób, bo cały bilans czasu jest po prostu skupiony na czymś innym. Nawet nie myślę o śnie. Na ten moment jest to jakby coś z przeszłości, z innego życia. Również mój stosunek do snów jest o wiele bardziej swobodny, bo śpię kiedy tylko mogę, więc sny zdarzają się kiedy mogą… Za to często martwię się o sen innej osoby.

Czuję, że to będzie fantastyczne podzielić się dzisiejszej nocy z ludźmi tą ideą śnienia, ale bycia przebudzonym. Mogę uczestniczyć w śnie innych – zarówno słuchaczy, jak i mojego własnego dziecka. Natomiast myślę, że mój sen nie jest na ten moment w centrum uwagi. Być może pewnego dnia to znowu się zmieni.

M: Czy pamiętasz swoje sny?

F: Nie za bardzo. Wiem, że dużo śnię, ale chyba nawet nie próbuję ich pamiętać…

Powiedziałabym, że moja relacja z morzem jest trochę taka, jaką kiedyś miałam ze snem. 

M: Być może czujesz, że pozostawiają po sobie jakieś ślady? I mimo, że nie możesz ich sobie przypomnieć, to budzisz się z tym dziwnym, nieopisanym uczuciem…

F: Tak, coś w tym rodzaju. Uwielbiam prywatność tego całkiem niezwykłego czasu, jakim jest sen. W jakiś sposób fakt, że nie próbuję się w niego zagłębiać – jak mówisz – sprawia, że staje się on bardziej solidny. Tworzy realną materię. Cieszę się, że teraz, kiedy mieszkam nad morzem, mogę obserwować fale, przypływy i odpływy. Są tam najsilniejsze pływy w Europie, więc morze naprawdę usuwa się i wraca. To podobna relacja do tej, gdy budzimy się i zasypiamy. Myślę, że ta zmiana pulsu i stanów, jak przebudzanie się i śnienie, bycie obecnym i nieobecnym – to rodzaj zależności, która mnie teraz interesuje. Powiedziałabym, że moja relacja z morzem jest trochę taka, jaką kiedyś miałam ze snem. 

Wracając do dzisiejszego koncertu – chciałabym, żeby słuchacze_ki znaleźli_azły się w stanie uniesienia, praktyce głębokiego słuchania (deep listening). To trochę inny stan niż bycie we śnie, bardziej przypomina bycie w strefie alfa.

M: Infinity o’clock wydarzyło się już w przeszłości, ale w formie online. Główną różnicą, którą dostrzegam jest fakt, że tym razem będziemy śnić razem, wspólnie zasypiać i budzić się, nieustannie będąc gdzieś pomiędzy. Myślę o tym jako o prawdziwie wzruszającym doświadczeniu, zarówno dla słuchaczy_ek jak i wykonawców_czyń. 

F: Mamy do czynienia z pewnego rodzaju wspólnym doświadczeniem, bo to był przecież tak dziwny rok, właściwie ostatnie dwa lata. Myślę, że ludzie naprawdę potrzebują znów zacieśnić więzi, ponieważ to wszystko odsunęło nas od siebie. Cały ten wirus sprawił, że nie możemy się dotknąć i być blisko. Dlatego uważam, że to naprawdę piękna myśl, aby znaleźć coś, co trzyma ludzi razem. Szczególnie jest to możliwe w dźwięku, bo może cię on dotknąć, jednocześnie fizycznie wcale nie dotykając. Na tym polega piękno muzyki – może przenikać przez ściany, płynąć z powietrzem, wpływać na twój mózg. To jest inny rodzaj wirusa, ale pozytywny… i jestem pewna, że podczas dzisiejszego koncertu będzie obecne to wspólne pragnienie uzdrowienia. Występ będzie inny niż ten online również dlatego, że zaistnieje w nim obecność, wspólna obecność. Samo wykonanie też okaże się nieco inne, bo w moim utworze zarówno fortepian, jak i głos będą improwizowane.

M: Nie jest więc w pełni skomponowany?

F: W połowie, może siedemdziesięciu procentach. Musiałam opracować warstwę elektroniczną, żeby stworzyć przestrzeń na improwizację. To naprawdę ekscytujące, bo wszyscy razem zbudujemy coś dla publiczności i z publicznością – to zawsze dzieje się razem z nią, z tymi, którzy słuchają. Na scenie jest to odczuwalne.

M: Jeśli się nie mylę, ten koncert jest jednym z Twoich pierwszych po pandemii? Tymczasem kolejny lockdown jawi się na horyzoncie. To nieustanne przeskakiwanie z miejsca całkowitej izolacji do intensywnej formy bliskości wydaje się być wyzwaniem. Może właśnie dlatego odnoszę wrażenie, że dziś wieczorem doświadczymy jakiegoś rodzaju poczucia wspólnoty.

F: Tak! I wiesz, być może po tym wieczorze znowu nie będzie następnych przez pewien czas. To dziwne uczucie. Jakbyśmy trwali w nawiasie.

M: Czy forma izolacji związana z pandemią wpłynęła na Twoją praktykę tworzenia? Sposób, w jaki słuchasz, odbierasz dźwięki i sposób, w jaki je nagrywasz? Czy było to dla Ciebie pozytywne czy negatywne doświadczenie?

F: Cóż, mam mieszane uczucia. Kiedy zaczęła się pandemia, byłam z moim mężem i dzieckiem na rezydencji w Szwajcarii, w dość odludnym miejscu zwanym La Becque. Przez pierwsze pięć tygodni nie wychodziłam poza ten teren. Byliśmy bardzo odizolowani, a następnie, po spędzeniu tam ośmiu miesięcy, przenieśliśmy się nad brzeg morza, do małej wioski. Mój kontakt z pandemią formował się więc poza miastami. Zdecydowaliśmy również, że zostaniemy na stałe nad morzem, więc było to też swego rodzaju pożegnanie. Wcześniej cały czas podróżowałam, a tym razem przez półtora roku nie odwiedziłam żadnego miasta. Dzięki temu jednak nawiązałam piękną relację z krajobrazem, górami, jeziorem i morzem, co było dla mnie bardzo ważne. 

Trudno było także pracować. Wspominam o tym, ponieważ uważam, że to bardzo ważne, aby ludzie zrozumieli, że kiedy masz rodzinę i jesteś muzykiem_czką, a nie ma przedszkola z powodu pandemii, to nie masz czasu na pracę. Pracujesz więc w nocy, w określonych godzinach… 

Istnieje również to poczucie bycia bardzo odizolowanym, ale jednocześnie niezwykle czujnym. Plażowe miasteczko, w którym odbywała się rezydencja, było całkowicie puste zimą i można było poczuć się trochę jak w mieście zombie. Piękne, ale też naprawdę, naprawdę, naprawdę puste miejsce… Tworzyło korzystną atmosferę dla słuchania, komponowania, dla obserwowania drobnych rzeczy dziejących się wokół. Ale czułam się i nadal się czuję bardzo odizolowana od moich przyjaciół i całej społeczności muzyków_czek, która tak naprawdę tworzy się wokół miast i poprzez ruch. Jeśli przestajesz podróżować, to nagle nie widzisz żadnych ludzi. To sprawia, że zastanawiasz się nad tą szaloną sytuacją związaną z przemieszczaniem się. Nad tym, że musi się zmienić pod wieloma względami. Nie wystarczy rzucić, “po prostu wsiądźmy do pociągu”, ale musimy  przemyśleć to, jak powinniśmy budować i organizować czas i spektakle, aby ludzie nie musieli ciągle podróżować. Ten sposób życia – codzienne latanie samolotami – nie będzie działał przez jakiś czas. To zbyt szalony okres.

Ten rodzaj zawrotu głowy, kiedy patrzy się na fale, jest moim zdaniem bardzo inspirujący. To prawie jak wpadanie do dziury. Musisz się trzymać, próbować wstać. Jednocześnie przerażające i inspirujące uczucie.

M: Czy Twój dom nad morzem jest dla Ciebie schronieniem? Czy jest to rodzaj miejsca, w którym możesz uciec od wszystkiego innego? Czy sama natura ma jakiś wpływ na Twoją pracę i proces myślenia o dźwięku, czy też pomysły przychodzą Ci do głowy przez samo przebywanie w otoczeniu przyrody?

F: Tak, absolutnie. Przede wszystkim stawia cię w perspektywie, że dźwięk jest częścią czegoś większego, że muzyka jest wyrazem świata, ale sam świat jest większy niż ona. Pokazuje ci, że w jakiś sposób nie jest to aż tak ważne, choć jednocześnie takim się wydaje. Dlatego też to bardzo istotne, aby ją tworzyć – to sprawia, że żyjesz. Jest dla mnie głównym sposobem na dzielenie się z ludźmi tym, co czuję, ponieważ jeśli jesteś odizolowany_a, muzyka pozwala ci na bezpośrednią, natychmiastową komunikację z ludźmi.

M: Czy jest jakiś szczególny krajobraz, lub pejzaż dźwiękowy, który najbardziej Cię pociąga lub którego podświadomie szukasz wokół siebie?

F: Kiedy podróżowałam wzdłuż północno-zachodniego Pacyfiku, to pokochałam wydmy, ciągnące się wzdłuż tych bardzo pustych i bardzo długich plaż, po których można spacerować godzinami, nie spotykając nikogo. Może królika czy dwa, jakieś ptaki.

Będąc nad morzem można odnieść wrażenie, że jest się na skraju ziemi. Co oczywiście nie jest prawdą, ponieważ ziemia jest okrągła, ale istnieje to uczucie bycia na krawędzi czegoś. Przychodzisz tam, gdzie zaczyna się coś całkiem innego – kraina morza, o wiele bardziej nam nieznana. Ten rodzaj zawrotu głowy, kiedy patrzy się na fale, jest moim zdaniem bardzo inspirujący. To prawie jak wpadanie do dziury. Musisz się trzymać, próbować wstać. Jednocześnie przerażające i inspirujące uczucie.

M: Hand in Hand był inspirowany pustynią, The Flower and The Vessel ideą polifonii i  ikebaną – japońską sztuką układania kwiatów. Jakie inspiracje stoją za Twoim nowym albumem, Image/Language, który ukaże się jesienią tego roku?

F: Przede wszystkim możliwe, że jego wydanie zostanie przesunięte na zimę. W tej chwili studia nagrań tak się spóźniają z realizacją, że wszystko jest trochę nie na czas. Image/Language (również Image/Language w języku francuskim) – został zainspirowany głównie przez rolę ścieżek dźwiękowych, głosów i wewnętrznych monologów w literaturze i kinie. Wybrałam ten tytuł właśnie dlatego, że można go wypowiedzieć w obu językach. Podczas mojego pierwszego miesiąca nad morzem nie mieliśmy dobrego połączenia z internetem, więc trudno było prowadzić jakiekolwiek dyskusje przez Skype. Wszyscy mówili – “spędzamy czas na Zoomie!” – podczas gdy ja tego nie robiłam. Dużo czytałam, oglądałam filmy i w jakiś sposób odkryłam tę opóźnioną relację z językiem, kiedy zamiast połączonym jest się rozłączonym, ale to odłączenie sprawia, że słyszy się głosy. Na przykład głos tego pisarza, który mówi przez dwieście stron. To rodzaj dźwięku jak w nouvelle vague, kiedy język jest trochę oderwany od obrazu. W ten sposób zbudowałam całą płytę. Nadal jest ona bardzo melodyjna i czasami abstrakcyjna, ale tak też postrzegam muzykę.

Na pewno jest w tej płycie pierwiastek dystansu. Próba zakwestionowania tego, co to znaczy słyszeć, ale też spojrzenie na dźwięk jako na coś, co jest obiektem. Pandemia  niejako wyłączyła nas z życia, więc relacja z muzyką była dla mnie tak naprawdę głównie związana z pytaniem: czy ten dokument może ożywić rzeczy? Otwierasz książkę, puszczasz płytę i nagle słyszysz kogoś, podczas gdy ta osoba jest nieobecna. Jest tylko w tym przedmiocie.

M: Na koniec drobne pytanie – czy chciałabyś podzielić się dwoma lub trzema nagraniami, od których ostatnio nie możesz oderwać ucha?

F: Cóż, to trochę skomplikowane, ponieważ odkąd bardzo rzadko jestem sama, nie mam już tego samego stosunku do muzyki, co kiedyś. Być może to powróci, kiedy znów będę podróżować sama i słuchać muzyki na słuchawkach. Rozmawiałam o tym ostatnio z Bartolomé – moim mężem, z którym wspólnie prowadzę Shelter Press – że oprócz słuchania płyt, które planujemy wydać, to głównie słuchamy muzyki, której możemy doświadczać jako rodzina. Tak to teraz wygląda. Zazwyczaj słucham więc naprawdę folkowych rzeczy, chociaż na przykład wczoraj w restauracji hotelowej został puszczony naprawdę świetny mixtape disco. Słuchaliśmy, cała nasza trójka słuchała tego disco (chociaż my nigdy nie słuchamy disco — ale to było takie dobre!). Tak świetnie napisane, melodie tak dobrze zrealizowane, ze wszystkimi instrumentami grającymi na żywo. Sposób, w jaki zostało to nagrane, był ogromnie szczodry. Myślę coraz więcej o tym, jak ludzie nagrywają różne rzeczy. Studio to już przecież trochę przeszłość, teraz ludzie nagrywają tak wiele w domu, więc nagle słucham jakiegoś nagrania studyjnego i… jestem w szoku! Potem rozmawialiśmy o Beach Boys i Brianie Wilsonie, który nagrywał każdy dźwięk. Zatem powiedziałbym, że ostatnio słucham disco, Beach Boys. [śmiech]

To bardzo głębokie pragnienie stworzenia piosenki jest czymś, co mnie mocno interesuje. Ta bliskość wytwarzana z utworem, na przykład podczas chodzenia po supermarkecie z wózkiem. Pomysł na piosenkę dla klasy pracującej. Szanuję to, bo tak właśnie żyje większość ludzi. Nie mają czasu na słuchanie dwugodzinnych utworów. Oczywiście uwielbiam bardzo trudne, dwugodzinne kompozycje, ale też coraz częściej myślę o tych pięciominutowych, które mogą łatwo przemieszczać się w powietrzu, zagościć w wielu mieszkaniach i towarzyszyć wielu sytuacjom. Gdzieś tam złapie je piętnastoletni dzieciak, a gdzie indziej nieznany mężczyzna jadący ciężarówką. Powiedziałabym więc, że format, którego teraz słucham, pomimo, że lubię muzykę współczesną i elektroakustyczną, jest przywiązany do fantazji o ukrytej piosence pop.